Aangeplant als onderdeel van onze houtkant in 2018: De egelantier, de hondsroos en de rimpelroos. En wat voor moois en lekkers ze al gaven. Lekker geurende bloemen, sappige bottels van de rimpelroos om knabbelend op te eten alsook de bottels van de hondsroos voor één van de kruidendrankjes van The Herbal Brewery. Een mooie schuilplaats voor tal van vogeltjes, dat ook. De rozenstruiken tjirpen van geluk.
Een aantal jaren verstrijken. De bomen en struiken in de houtkant ontwikkelen zich van kleintjes tot stevige pubers met alvast één observatie: de rozenstruiken nemen wel heel wat plaats in. Ze groeien hoog naar het licht, kantelen neerwaarts onder het eigen gewicht en kruipen zo langzaam verder. Zo doen rozenstruiken dat, dat hebben ze van de bramen geleerd. Een deel van de paden worden hierdoor minder toegankelijk. Zullen we dan toch eens moeten snoeien? Maar dat was toch niet het plan? Het idee was dat de houtkant na een viertal jaar zelfstandig verder kon. En rozenstruiken snoeien, er zijn wel fijnere dingen om te doen. En waar moeten we met dat snoeisel heen?
Nog even terug naar 2018, het jaar waarin we het basisontwerp maken. Met een lang meetlint meten we heel ons terrein af. In de gietende regen want zo observeer je tegelijkertijd hoe al dat water op het terrein door- of wegsijpelt. Ik hoor mentor Bert Dhondt het zo zeggen, dat eerste principe, observeer en reageer, dat moet je zeker doen als de weergoden hun duivels ontbinden. En zo geschiedde, alles mooi opgemeten en opgeschreven. Thuis wordt een maquette gemaakt om ons plan reeds op schaal tastbaar te maken.
Oktober 2018 – het is tijd om de plantactie voor te bereiden en op het terrein stokken te steken om aan te duiden waar de bomen komen. Wat blijkt? Sommige bomen die op het plan in elkaars buurt horen te staan lijken nu op verre buren. Foutje gemaakt. In plaats van 60cm heb ik de maquette blijkbaar maar 50 cm breed gemaakt en daar vervolgens een jaar op doorgewerkt. In de realiteit betekent dit een verschil van 10 meter. Het is even vloeken, maar we zien er de grap wel van in. Brussel heeft den Avenue Louise, nu hebben wij in ons voedselbos den Avenue Surprise. Het is wat het is. We zien later wel nog wat we met deze onverwacht vrije ruimte zullen doen.
Anno 2025. Het voedselbos kijkt steeds meer op een ‘bos’. Heel wat nieuwe bewoners hebben er al hun plekje gevonden. De reeën vinden hier een schuilplek en zijn al jaren dankbaar voor al het lekkers dat we hebben aangeplant. Handig als krabpaal die boompjes moeten ze denken als tussen maart en juni het gewei van de bokjes serieus begint te jeuken. Hoe dat veel van ons plantgoed al kapot heeft gemaakt. Hoe we al die tijd zoeken naar een manier om onze boompjes te beschermen. We zo beschermdraad kopen, of boomkokers, of elektrische afweermiddelen… Hoe dat geld kost en afval creëert, en dat we dat vooral niet wilden… Dat we nu klaar zijn om onze Avenue surprise aan te planten met Spaanse aak zodat het echt een schoon laantje wordt. Hoe een ander probleem plots een mogelijk antwoord wordt.
December 2025. Gemotiveerd snoeien we de rozelaars, althans een deel want we willen de vogels voldoende rozenpret geven. De veldesdoorn gaat de grond in, het snoeisel van de rozelaar er dik rond geweven. Kostprijs = menselijke tijd en het was op die manier plezant. Ik zie nu opeens overal natuurlijke prikkeldraad, gratis en voor niets. De olijfwilg laat zich met zijn scherp gedoornde takken opmerken. Afwachten of de reeën onder de indruk zullen zijn… wordt ongetwijfeld vervolgd.
Een aantal toepasbare principes in dit verhaal:
- Principe 1: Observeer en reageer
- Principe 3: Oogst een voordeel
- Principe 6: Produceer geen afval
- Principe 12: Wees creatief in het omgaan met verandering.
Wil je zelf ontdekken wat permacultuur voor jou kan betekenen? Bekijk dan zeker ons aanbod
Meer info over het gewei van de ree: https://www.onzenatuur.be/artikel/wat-je-nog-niet-wist-over-het-gewei-van-het-ree
